O ilk haftalarda beni cok duygulandiran, aglatan bir andan da bahsetmeden edemeyecegim...hic unutmayayim diye yazmak istedim hemen...(belki baska okuyana bu gayet normal gelir ama ne biliyim iste...hormonlar belki, cok tuhaf olmustum ben) Birsey icin galiba pasaport islemleri icin biraz para lazim olmustu, evin karsi kaldirimindaki ATMye bi kosu gidip geleyim dedim...sen de tam babisinin kucagindaydin, sana aglamayasin diye yine bir ninni soyluyorduk ziplaya ziplaya
(twinkle twinkle little star ezgisiyle soylenen uydurmasyon Kaan ninnisi)
"Miiinik miiinik minik Kaan,
Cok tatlisin kucuk Kaan,
Uyusun da buyusun minik Kaan,
Tipis tipis yurusun minik Kaan,
Kaan Kaan Kaan Akcaaaa
Cok tatlisin minik Akca..."
Hem baban, hem ben o ilk haftalarin telasi ile saskina dondugumuzden, ikimiz de birbirimize ne kadar ihtiyacimiz oldugunu sessiz bir sekilde anlamisiz saniyorum. Baban benim disari cikacagimi duyunca, artik ne gectiyse aklindan, ninninin sozlerini degistirdi spontane bi sekilde...tam net hatirlamiyorum ama galiba soyle bisey oldu o ninni o anda:
"Kaan kaaan minik kaan...
Annesi karsidan karsiya gecerken,
Arabalara dikkat etsin,
O olmazsa biz ikimiz,
Naaaapariz naapariz?...
Kaan kaan minik kaan
Cok tatlisin kucuk kaaan"
gibi bisey oldu.
Sut gelmezse naapariz, nasil besleriz bu bizim gozumuzun icine bakan yavru kediyi korkusu vardi bende hep..babanda da oldugunu ilk o an ogrendim, cok duygulandim...
No comments:
Post a Comment