Ozancik dogduktan 1 ay sonra yaratmisim bu folderi, adini "kardes sevgisi" koymusum...alakali fotolar geldikce oraya koyarim 1-2 haftaya da bloga koyarim demistim...2 sene gecmis uzerinden...Folder sistikce sisiyor, iki kardesin birbirine olan sevgisi arttikca artiyor ama tembel anneleri bir turlu bunlari yazmaya vakit bulamiyor.
Kaan'cigim, bu kadar az yas farki olmasina ragmen, ilk gunden beri ne kadar olgun ve ne kadar sevgi dolusun kardesine...canim oglum benim. Evde en buyuk yardimcimsin. Seni cok seviyorum.
Asagidaki fotolar Ozancikla Kaancik'in birbirlerine olan sevgilerini anlatan anlardan sadece birkaci...birlikte ilk gunlerinden, ilk aylarindan...resimleri, videolari duzenledikce, karsima ciktikca tekrar koyarim - "kardes sevgisi" serisinin birincisi postu bu olsun.
Ozancik dogdugunda aslinda sadece 2 yas 2 aylik bir bebek olan Kaancigim'a ister istemez bir "buyuk abi oldun sen artik bu yaramazliklari yapmaman lazim!" "aa...niye oyle yapiyorsun, sen bebek misin?" "ogluuuum kardesinin canini acitiyorsun, bilmiyor musun?!" gibi bilimum baskilar yapmisizdir... halbuki "bilmiyor musun?" e bilmiyorsun tabi! sen de bebeksin daha...iste insan o an 2 canlinin bakimi, buyumesi, sagligi, hijyeni diye dusunup motorlari biraz yakmis oluyor, affet oglush.
Kaan'im, ben bu satirlari yazarken sen artik 4 yasinda oldun, Ozancigim da su anda senin o zamanki halin kadar kucuk ve biz Ozan'a bebek muamelesi yapiyoruz hala. Dusununce, sen de bebekmissin o zamanlar hala halbuki. Senden ne kadar cok beklemisiz. Canim oglum. Su siralar bana ne kadar yardimci oldugunu bir bilsen...sen olmasan naapardik bilmiyorum, iyi ki varsin bambamim. Iyi ki kardesini bu kadar cok seviyorsun, her firsatta onu guldurmeye, eglendirmeye, oyununa dahil etmeye calisiyorsun. Her gun birlikte bahcede hortumla bir dolu oyunlar kikirdemeler, yastik savasi (ozan'in deyisyle "piii faaay" (pillow fight), ata binmece (ozanin deyisiyle "giddy up horse" ; el ele tutusarak oynadiginiz "ring-a-ring-a-roses" sensiz hic keyifli olmazdi. Iyi ki birlikte oynamaktan keyif alacaginiz bir yas araliginda dunyaya getirmisiz Ozan'i da. O da seni cok seviyor, biliyorsun...ilk ogrendigi kelime anneden babadan once "Kaan" oldu - "Kaaaa" diye diye iniyor merdivenlerden asagi her sabah.
Bir tanesiniz canlarim..... ilerde su resimdeki gibi olur musunuz, size de boyle bir t-shirt yaparmiyiz bilmem, ama simdilik cok iyi gidiyor bu kardeslik.
Bakin iste biraz eski gunlerden, ilk gunlerinizden fotograflar asagida:
Bu pozlar, evde, Dubai'de - Nisan 2013 (Ozancik yeni gelmis: 1 aylik, Kaancik 27 aylik)
Evet
yazamadim, bir turlu yazamadim...ozur dilerim. Biliyorum, dunyadaki tek iki cocuklu anne ben
degilim ama inanin vakit bulamadim. Oturayim, soyle guzel guzel anlatayim, uzun
uzun yazayim istedim ama baktim olmayacak - bizden haber bekleyen arkadaslarimizi
ve blogumuzun sevgili takipcilerini artik daha da fazla sinirlendirmeyeyim
dedim.
Sevgili
Oglushlarim, yaramaz Baby Akca’larim benim… kafami toplayip da soyle duzgun,
akici biseyler yazmaya hala vaktim yok, ama bir yerden de baslamak, unutmadan
boluk porcuk de olsa olan biteni bi anlatmak istiyorum.
Efendim,
once yeni askimizi blogumuzun takipcileriyle bir tanistirayim. Buyrunuz, yanak
sampiyonu: OZAN AKCA :)
Nasil?
Komik bi tip degil mi?
Kendisi 6
Mart 2013 carsamba gunu, yine cok karli bir Chicago gunu, ogleden sonra 16:38de
ufak bir “tosuncuk” kivaminda dunyaya geldi. Kilosu:4.26 kg (9 lb 46 oz), boyu: 56 cm (22inch)
idi. Doktorumuz bile bu kadar kocaman cikmasina inanamadi. E baya baya
yanaklariyla, gidisiyla geldi Ozancik :)Iste birlikte ilk gunumuzden, o goz-burun sismis halimizden de resimler…
Ozan’cim,
Hosgeldin ikinci melegim…minik kuzum…hosgeldin! cok sukur Allah’a, heyseyinle
cok saglikli, mukemmel bir bebek olarak aramiza katildin O gunden beri ya
birkac dakika once annenin binbir emek verdigi sutleri yogurt yapip agzindan
cikartarak, ya babaninin uzerine iseyerek, ya da annenin elbisesine tazyikli
kakalar fiskirtarak, yani etrafina sulu sakalar yaparak hayatina devam ediyorsun
:) Ve de dedenin de dedigi gibi, uyuyup uyuyup buyumeyi bekliyorsun...hayata simsiki tutunuyorsun.
Abin
ile ilk kez yasadigimiz bircok duyguyu bize tekrar tattiriyor, hayatimiza nese
katiyorsun... Minik "abi" Kaancik'a de cok farkli duygular yasatiyorsun, seni bol bol opuyor,
seviyor, oksuyor o da...hicbir kiskanclik belirtisi yok, en azindan simdilik :) Sayende, baban da ben de o safligi,
o mis kokuyu tekrar icimize sokuyoruz hergun…sıkıstırıp, minciklayip
duruyoruz hergun…isirmamak icin kendimizi zor tutuyoruz… Ben yine biraz daha insancil
yaklasiyorum ama baban baya fena durumda…sana zarar vericek diye korkuyorum
gercekten…gecenlerde bakmis internetten, efendim -bu bir hastalikmis, adi :”cuteness
aggression” yani “sirinlik saldirganligi” – cok minicik, sevimli seyleri sikma
(hatta zarar verecek boyutta sikma) istegi olurmus insanlarda… gercekten
dislerini gicirdattigini kendini zor tuttugunu gorebiliyorum ve bazen korkarak
elinden aliyorum oglum seni :0 neyse, buyuyunce acisini cikartirsin tahmin
ediyorum.
Inanmasi
zor benim icin ama Ozan’im 6 haftalik oldun bile, hatta yeni yeni etrafina
gulucukler sacmaya bile basladin!…kollar, bacaklar bogum bogum oldu. Kas goz
oynamaya basladi, mimikler tam yemelik oldu :) Ilk baslarda her yeni doganda
gorulen sarilik sende de vardi, gecmistir artik diye tahmin ediyordum ilk ay
sonunda ama sanirim 1,5 ay kadar surdu bu sari/turuncu hal. Hatta kaan cok cok
beyaz bir cocuk oldugu icin, ikinizin altini arka arkaya degistirdigim
zamanlarda – “aallah allah bu cocuk da boyle biraz bugday tenli o zaman”
diyordum…ama sonradan anlasildi ki sen de bi pamuksun…sonradan sonraya, yeni
yeni rengin duzelmeye basladi, yine bembeyaz akca pakca bir oglan cikti
karsimiza… Her gecen gun daha da guzellesiyor, babanin ve benim istahimizi
kabartiyorsun acik konusiim :)
Yeni dogum
yapacak arkadaslarima soz
vermistim, simdi dogum hikayemizi anlatiyorum resim ve videolarla – gayet rahat
bir dogum oldu, hic kotu bir goruntu yok (benim sisko yanagim ve gidimdan
baska) :) Dogumu
son derece dogal ve mucizevi bir olay olarak gordugum ve baskalarinin dogum
hikayelerini cok buyuk zevkle okudugum icin ben de paylasmaktan cekinmiyorum,
ama detayi merak etmeyen, istemeyen bundan sonrasini okumasin, izlemesin tabi.
Evet, dedigim
gibi karli bir Chicago sabahiydi, penceremizden gorulen manzara bu:
“Karni
burnunda” deyimi bende yeni bi boyut almisti artik son zamanlarda. Gorenlerin
dehsetle baktiklari kocaman gobegim gitsin, elime guzel bi oglancik gelsin
artik istiyordum hemen. Ailecek senin gelisin icin sabirsizlaniyorduk.
35-37.
Haftalarda, sonradan sebebini zencefil cayina yordugum baya siddetli sancilar
nedeniyle bizi korkutmustun hatirlarsin. Doktorun dahil hepimiz, erken
geliceksin sanmistik. Ama sonra nasil olduysa kesildi o kasilmalar…Baban 1
Mart’ta Dubai’den yanimiza gelir gelmez, tekrar geri gelsin kasilmalar ve dogum
artik baslasin diye herseyi yaptik (abin Kaan sayesinde zaten bol bol oturup
kalkiyordum gerci gun icinde ama hareketlerimi arttirdim, zencefil cayina geri
donduk, istakoz da dogum baslatir diye duyduk, hemen Red Lobster’a goturdu
baban bizi. 20
cm kar vardi disarda o gece , hic unutmiycam mutlu bir cekirdek aile olarak
arabanin sileceklerini zorlayan o kar yagisi altinda, kaan’la sarki soyleye
soyleye o restaurant gidisimizi…“wipers of the bus go swish swish swish..” :)
Abin o gece
ayri bir yorucuydu, o kar yagisi onu heyecanlandirdi saniyorum, bir saga bir
sola kosmak istedi disarda, ben ve baban da arkasinda…gobekte de sen…. Iste sen
aramiza katilmadan 1 gece oncesi…uc kisi gecirdigimiz o son gece.
Gerci istakoz,
bende arkadasim Selay’a yaptigi etkiyi yapmadi bence, sabah kalktigimda
kasilmalarim vardi ama dogum getirecek kadar yoktu, ve baya duzensizdi, yani
periyodik degildi. Kaan’I okula biraktik ve 40. Hafta sonu doktor kontrolumuze
gittik babanla. Beni gelir gelmez NSTye bagladilar yine kasilmalarimi olcmek
icin. Kasilmalar biraz daha artmisti ama cok da siddetli ve duzenli degildi. “Dogumu
getirir, kocam gelmeden asla” diyerek birkac haftadir erteledigim genital muayeneyi
yapti doktor ve an itibariyle 4 cm oldugumu soyledi! Sasirdik cok…”karar sizin ama
bence suni sanci ile dogumu baslatalim artik” dedi doktor. Gecen sefer de boyle
olmustu, bu sefer gercek dogum sancilarimi bekleyeyim (soyle
filmlerdeki gibi bir heyecan yasiyayim :) istiyordum ama bir yandan da
babanin is icin cok kisa zamanda Dubai’ye donmesi gerekiyordu. Bir muddet
kararsiz kaldik, doktorla endiselerimi paylastim (suni sancinin, normal giden
dogumu acil sezeryana cevirme olasiliginin yuksek oldugunu okumustum) ama o beni
baya rahatlatti, merak etme “ilkinde de yaptik bunda da hersey yolunda gidecek
ve normal dogum olacak” dedi. Ve sonunda dogumu baslatmaya karar
verdik. Iyi ki de oyle karar vermisiz, cunku zaten geliyormus gercek sancilar anladigim
kadariyla. Beni dogum odasina
aldiklarinda oglen 11:45 idi saat, daha bana Pitocin (suni sanci serumu)
baglanmadan bile 5-6 cm olmustum, sancilar da artmisti. Saat 12:15 gibi Pitocin
damlalari damarlarimdan gecmeye basladi. Saat 12:45te tekrar acilma icin
muayeneye ederken suyum patlatildi. Doctorun yanindaki hemsirelere “clear water,
all good” (su temiz, berrak, hersey iyi) dedigini cok net hatirliyorum, cunku
suyun renginin yesil olmasi durumunda da acil sezeryana alinma durumunu
okumustum yine internette (anladiginiz uzere yine son haftalarda pimpirik yapip
tekrar o dogum hikayelerini karistirmaya baslamistim – iste hic akillanmam ben)
Neyse 6cm oldugumu ve artik epidural alabilecegimi soylediler. Ilk dogumdan
sonra insana bi cesaret geliyor herhalde, ne olacagini bildigin icin saniyorum.
Dedim "ben bu sefer epiduralsiz bile yapabilirim belki"!!…Cunku sancilar, gercekten hic
oyle dayanilamayacak gibi falan degildi, sordum hemsireye “sancilarim mi azaldi?”
diye - bagli oldugum monitore bakip…hemsire tam tersine arttigini ama benim buyuk
ihtimalle “aciya toleransim”in arttigini soyledi, ikinci dogumlarda genelde
boyle olurmus annelere.
Bi ara
baban, saolsun dogum ve sonrasi icin istanbuldan kalkip bize yardima gelen babaanneni, Yuksel teyzelerden alip hastaneye getirmek uzere odadan ayrildi. Hemsire “Gitmeyin”
dedi, “cok hizli olacak hersey, ikinci dogum oyle birinci gibi degildir”…baban
ilkinde 17 saat boyunca doguramayan karisina guvendi, gitti-geldi…neyseki o yokken
bisey olmadi ama hemsire de oyle diyince ben de hop oturup hop kalktim, ya
baban yoldayken olursa biseyler diye…
Neyse, dakikalar
gecti…o arttigi soylenen aci toleransimin aslinda cok da artmadigini farkettim :)Sancilar gumbur gumbur gelmeye basladi. Aci? bence hala dayanilabilirdi, regl agrisindan hallice
yine... Saat 2:30 gibi 7 cm oldugumu soylediler, ben de daha fazla beklersem ve
dogum cok hizli ilerlerse belki almak icin cok gec olur diye dusunerek istedim
epidurali. (Cok garip o an sancilarin verdigi aci gercekten dayanilamayacak
birsey hic degil…ama sonrasi,o itme sirasinda yasayacagim aciyi bilemedigim,
kestiremedigim icin cesaret edemedim epiduralsiz yapmaya. Iyi ki de oyle
yapmisim, cunku bu sefer kaan’dakinden cok daha uzun sure itmek zorunda kaldim
bidigi.)
Epiduralden
sonra basladi toz pembe ruh hali :) niyeyse sol bacagim sag bacagimdan
daha cok uyustu ama genel olarak, hicbirsey
hissetmiyordum. Saat 3 gibi – en gec saat 6 da okuldan alabilecegimiz abini okuldan
almamiz gerektigi geldi babanin aklina…”ben bi gidip-geleyim” dedi yine…hemsire
“dur” dedi yine :) ben: heyecanlandim yine…
Bir yandan
hak da veriyorum simdi dogum saat 4 ya da 5 gibi olursa, sonrasinda hic gidemeyecek diye
gitmesi lazim…ama bir yandan da korkuyorum, o kadar okyanuslar otesinden Dubai’den
dogum icin gelip, dogumu kacirirsa, yanimda olamazsa diye…cunku gercekten
babanin o anda odada olmasi, elimi tutmasi, ilkindeki gibi bana surekli “hadi”
demesi, gazlamasi lazim… onsuz yapamam….
Istemeye istemeye
“iyi, peki git” dedim…”Ama bu karda hizli kullanma, dikkatli ol ve de cok cabuk gel…”
bu ucu bir arada nasil olacakti? - ben de inanmadim dedigime ama yine de cabucak
gelmesi lazimdi.
Baban,
babaannenle birlikte 3 gibi cikti odadan. Kaldim mi yanliz?...bagli oldugum
aletlerin sesi, saatin tiktaki…hersey daha hizli ilerlemeye basladi. 3:45 te
kontrole gelen ve babana “gitme” diyen hemsire “artik 10cm.siniz, itmeye
hazirsiniz” dedi. “Uhuuuuu…” :( basladim aglamaya panikten…hemsirenin
gozlerinde bir “ben esinize demistim” bakisi, ben de bi panic hali…aradim babani,
daha yeni okula varmis!!! :( “bekleyemez misin?” dedi…cevap olarak ne dedim
hic hatirlamiyorum ama biraz kocaciimin gozunu korkutmus olucam ki, 20 dakika
icinde geri geldi :) ve cok sukur bu isi, basladigimiz gibi “ikimiz
birlikte” bitirdik…Yaklasik 10-15 ikinma neticesinde, ilk dogumumdaki gibi vacumla
mudaheleye gerek olmadan, gayet rahat bir sekilde geldin kucagimiza Ozancik…tam
hayallerimdeki gibi bir dogum oldu. Cikar cikmaz, kordonun bile kesilmeden
verdiler seni kucagima, sicaciktin, gercekten sicaciktin…en net hatirladigim bu…
Iste omrum
boyunca unutmak istemeyecegim, hicbirseye degismeyecegim o dogum ani:
Tuhaf
duygular ikinci cocuk da yasanan… tekrar emzirmeyi, gaz cikarmayi, nasil tutman
gerektigini hatirlamaya calisiyorsun, ama dedikleri gibi ikinci de hersey
cooook daha kolay oluyormus…dogum sonrasi iyilesmem de, emzirmeye gecisim de
kolay oldu.
Hastanede sadece
o dogum gecesi kaldik…ertesi gun oglen gibi isitime testin, doktor kontrollerin
vs biter bitmez, taktik sepetimizi kolumuza, ciktik kendi yolumuza...
O geceyi
babaannesiyle geciren abin Kaan’in eve dondugumuzde, seni gordugunde ilk tepkisini
cok merak ediyordum. Hersey aylar oncesinden planladigimiz gibi, onun kardesini
en rahat kabullenecegi gibi olmaliydi. Baban ve babaannenin aldiklari oyuncak “yesil
motosiklet”le gelmis olucakti Ozan eve. Kaan’a ilk hediyesiydi bu…kapidan buyuk
bir coskuyla bir elimizde yeni dogmus sen, bir elimizde motosiklet girdik, kaan
diye seslendik, bi baktik ki uyuyakalmis…kiyamadik…ertesi gun oldu tanismaniz… planladigimiz
gibi olmadi ama yine de cok guzel oldu…kaancik gitti geldi : “aaa…beybiii…beybiii”
diyip durdu, ellerini, ayaklarini sevdi surekli :) biz izin verdikten sonra da
kafandan opmeye basladi.
Umarim ilerde de birbirinizin en yakin arkadaslari olursunuz pamuklarim...
IKINIZI DE COK SEVIYORUZ!
Sevenlerimize, Takipcilerimize Not: Uzun sure
yazamadim, cunku Amerika-Dubai yolculugu, evde yardimcisiz gecirilen bir sure
ama sagolsun dede ve anneannenin Dubai’ye yardima kosusuyla rahatlayan temizlik,
ev yerlestirmesi, yeni yardimci arayisi vs gibi bir suru isim vardi. Neyse
hersey yoluna girdi sayilir artik…Bundan sonra daha hizli bir sekilde Ozancik
ve Kaancik’in yeni maceralariyla yine gelicem ben.
Dubai'de, Bodrum'da Temmuz - Agustos 2013 (Ozancik 5 aylik, Kaancik 31 aylik)
