Evim Evim Guzel Evim

Abininkini de saklamistim, senin de ilk ucus kartini buraya hatira olarak kaydedelim Ozan’cik.

 

26 Mart’ta yani sen tam 20 gunlukken once Chicago’dan Istanbul’a, ordan Dubai’ye toplam tam 15 saatlik bir ucak yolculugu yaptik tontoshum. Ama ne “yolculuk”!…fiziken yoruldum yorulmasina ama o birsey degil, uyku duzeni allak bullak olmus, emzigi yeni birakmis, super aktif abin Kaancik sayesinde yol boyunca ruhen de tamamen coktum diyebilirim, resmen eve kendimi zor attim…

Baban dogumdan sonra Dubai’ye dondu, bizim de pasaport isleri erkenden bitince, ve biz de evimize donmeye can atinca aslinda 15 nisan olan donus tarihimizi degistirdik  one aldik “e hadi babamiz olmadan olucak ama en azindan carcabuk evcaazimiza varicaz” dedik, babaanne ve dedenin dondugu ucakta, 26 Mart’a aldik biletlerimizi.

 

Bu arada, donmemize 1 gun kala cok tatsiz bir olay oldu - canimiz Yuksel Teyzecigimiz, sizlerin "cici babaannesi" sabaha karsi koridorda yanlis yone yuruyunce, bodruma inen merdivenlerden dustu... tedavisi hala devam ediyor ama cok sukur ucuz atlatti. Bizim de gozumuz arkada kaldi ayrilirken ama elimizden de birsey gelmedi maalesef… :(  Yuksel Teyzemizi de Tugrul Enistemizi de cok ama cok seviyoruz, tatsiz zamanlar gecirdiler bu ara, ama insallah hepsi geride kaldi.

Yolculuga geri donelim...Babaannenler biletlerini coktan almisti, ben bizimkileri alirken en onlerden basinet koltugu diye tutturunca onlarla yanyana oturamadik, dolayisiyla cok zorlu bir seyahat oldu benim icin. Ozellikle Istanbul’a kadar olanki kismi… Istanbul sonrasinda Bahattin deden bizi Istanbul havaalaninda karsiladi ve Dubai’ye kadar birlikte, yanyana oturarak geldik, ucak gece oldugu icin de Kaan yol boyu uyudu biz de rahat ettik.…Istanbul’da bi nevi bayrak teslimi oldu yani J babaanne-dede birakti, obur dede teslim aldi “2 cocuklu lohusa” bayragini…  “ yahu lohusalik da neymis , oyle zirt pirt aglamak falan…yok bana olmadi oyle seyler ilkinde de ikincisinde de” diyordum” ama galiba yaniliyormusum, cunku aslinda benim bildigim Banu’ya koymazdi oyle yorgunluk falan ama Istanbul havaalaninda babamla bulusmak uzere sozlestigimiz HSBC Lounge’una adim atar atmaz, olan oldu. Ozancik - senin haykira haykira emmek istemen, ayni anda Kaancik – senin hicbirsey yememene ragmen elinde catalla tehlikeli tehlikeli saga sola kosman, 10 saat boyu bir ucaga sikisip kalmis enerjini kontrol edememen, bir turlu yerinde oturmak istememen, soz dinlememen ve benim dogum sonrasi hala lopur lopur olan gobegim yuzunden arkandan yeterince kosamamam vs nedeniyle oracikta yikildim ve hungur hungur aglamaya basladim. Babacim da yazik ilk karsilasma aninin mutlu fotolarin cekiyim diye cikarmis makinesini, cikanlar bu pozlar :) bitkinlikten gulecek halim yok... pasakliliktan, kusmuktan gecilmiyor ustum basim :)

 

Eve gelir gelmez, yapilacak milyon tane is... bavul acma - yerlestirme, kaan'in jetlag sonrasi allak bullak olmus uyku duzenini eskisine cevirme, (yardimcimiz da olmadigi icin benim uzerimde olan) ev temizligi, Ozan'cik (nam-i diger "yandan carkli" nin her seferinde cisini bezinden (ozellikle yan tarafindan) kiyafetlerine gecirmesi nedeniyle bir turlu bitmeyen camasir yikama, utuleme seanslari...bir yandan yeni yardimci arayisi, telefon gorusmeleri, yuzyuze mulakatlar....Babanin da sadece bizi 1 gun group 10 gunlugune  Singapore'a gitmek zorunda olmasi...emzirmekten zayiflayan bunyenin hemen hasta olmasi...her sey ust uste....ortam evlere senlik!!! :)

 

Hey gidi hey...Ne gunlerdi...ne kaostu yahu!!!

Allah'tan ilk once marifetli, caliskan, is bitirici dedeniz, sonra da anneanneniz yardima kostu da babaniz Singapore'dan donmeden evi tekrar duzene sokabildik...

 

Dede ve anneanne ile olan maceralarinizi da bir dahaki postta anlatacagim.