Emzik

Kaancim, sen emzikle vedalasalı 3 ay oldu aslinda, ama yazisi ancak bugune kismetmis. Kardesin dogmadan once, sen tam 2 yas 1 aylikken, Chicago’da tamamen bitti olay. Hem de cok oyle radikal bir hareket yapmadan (kesmeden, atmadan, boceklere yedirmeden yani nasil olduysa bir “cunku”ye baglamadan) bitti. Meger benim oglum buyumus de ben farkinda degilmisim.

Aslinda uzun zamandir - saniyorum 20 ayliktan beri - sadece geceleri aliyordun emzigi agzina. Gunduzleri ortadan kaldiriyorduk, senin de hic aklina gelmiyordu. Geceleri uykuya cok kolay dalmana yardimci oldugu icin de tamamen kesmeye ugrasmamistik hic. Bizim icin senin dilinle “shake shake” dedigimiz (yani yatmadan once icilen sut) gibi uykuya gidildigi mesajini veren bir obje idi. Alan razi veren razi idi....

Yalniz ne olduysa chicagoya gittigimizde bozulan uyku duzenin, gun icindeki psikolojini de etkiledi ve  gunduzleri de istemeye basladin. Aslinda hak vermemek elde degil sana, yeni bir ortam, yeni anaokulu, yeni bir mevsim, kar-kis, disarda oyun yok, enerjin icinde patliyor, e bi de “ustune kuma gibi bisiii gelicek, adi: bebek. Ama cok iyi anlascaksiniz, bir omur birlikte yasiycaz bundan sonra” diyen bir anne-baba...bu durumda naaptin tabi, careyi eski dost emzige sarilmakta buldun. Guven veriyordu belki de sana, sabit kalan tek seydi o aralar hayatinda.

Neyse isin bu kismi, senin psikolojin iyi hos da, benimki noolcakti? Her sinirlendiginde “damiii...daaaamm” (dummy=emzik) diye emreden bi 2 yas cocugu yoktu planlarimda. Ama hamilelik nedeniyle o siralar (subat ayinda ozellikle) eskisi kadar cok kosusturamadigim icin arkandan, pes etmistim, ver diyince veriyordum. Derken olay cigrindan cikti, her dakika istemeye basladin, yumusakbaslilligimi kullanmaya basladin, tum gun agzinda emzikle dolasan bi cocuk oldun, dolayisiyla emzigin uykuya cabucak gecirici ozelligi de yalan oldu. Uyku duzeni daha da allak bullak oldu. “Kocaman cocuga hic yakismiyor, sen abi oldun, bu bebek icin” dedim, sik sik...sonra anladim ki oyle yumusak yumusak demekle olmuyor. Biraz daha sert olmak, kararli ve istikrarli olmak gerekiyor.

Babanin chicagoya geldigi haftasonu - daha cok onun kararli durusu sayesinde - benim yumusak (sen ne desen yapan/ezik) anne hallerimi bir parkedip – sakladik hepsini ve sen isteyince de “no dummy / emzik yok” dedik. Saniyorum 1 ogleden sonra hic durmadan agladin...agla agla aglaa... :( gozlerin sisti resmen...hickirarak erkenden uykuya daldin hic unutmiycam...icim ciz etti surekli, elim gitti surekli ama baban “hayir vermiycez” dedi, dayandim, iyi ki de oyle yapmisiz. Ertesi sabah, kalkinca durumu bir sorguladin, bizi bi yokladin yine:

- damm??

- No dummy. It’s gone

Butun gun seni oyunlarla mesgul tutup unutturduk, saniyorum 4-5 kez daha boyle kibarca sordun, ama cevap hayir olunca da mizmizlanmadin. Ve bu kadar...Kabullendin. Emzik gitti. Peki bebeklilk de mi bitti? :(

Sevgili Emzik, Son zamanlarda senden az nefret etmedim. Ama yeri geldi, bizi ne zor durumlardan kurtardin. Iyi ki vardin. Tesekkurler. Ama artik... bye bye...biz "abi" olduk :)