Kararimi Verdim: Normal Dogum!…Simdi James Hetfield – Master of Puppets dinleme zamani!

Beni iyi taniyanlarin “ha ha :) deli iste!…”; beni daha az taniyanlarin da ayiplayip “hmm…hic de gorundugu gibi hanim hanimcik diil galiba, ne alakasi var canim metallica’nin konumuzla?!” dedigini duyar gibiyim. Ama naapiyim iste ben de boyleyim…herkes farkli seylerle konsantre olur, kafasini korkularindan arindirir, ben de boyle…Tanistirayim oglum: annen! - sinava calisirken ne zaman biraz hirs yapsa, ofiste ne zaman biseyleri cabucak yetistirmeye, gym’de ne zaman biraz daha fazla kosmaya ihtiyaci olsa, ne zaman biraz daha “erkek” olmaya ihtiyaci olsa: acar boyle agresif sarkilar dinler, gaza gelir. Dedim ya "deli"…Sana gectigimiz aylarda anne karninda yeterince Mozart dinlettim, huzur verdim saniyorum. Artik son haftalar beyefendi, simdi izninle bana calisiyoruz. Artik beni o zorlu gune psikolojik olarak hazirlama zamani, bana cesaret verme zamani… (insallah metallica o zamana kadar hala klasikler arasinda kalir da buyudugunde bu satirlari okudugunda “anneee, igreeenc…” falan demezsin :)

Cok dusundum, tasindim oglum…dun gece itibariyle kararimi kesinlestirdim, “dogal olan”i sectim. Sen gelmek isteyene kadar bekleyecegiz, ve herhangi bir terslik cikmazsa (yani labor sirasinda yeterince acilma gerceklesmemesi, allah korusun kordon dolanmasi nedeniyle senin kalp atislarinda azalma, fetal stress olmasi durumlari, ya da 40. haftadan sonra cok gec kalirsan plasentanin eskimesi ve seni koruyamiyor olmasi gibi medical durumlar olmazsa) normal bir sekilde doguracagim seni, epidural alip aciyi azaltacagim. Aslinda hamileligin buyuk bir kismini normal dogum yapacagima sartlanarak gecirmistim ama biliyorsun su son haftalarda cikan GBS olayi biraz midemi bulandirmisti, korkutmustu, riskleri azaltacagi icin beni sezeryana yaklastirmisti. Ama icimi ferah tutmaya, doktorunun dedigi gibi antibiyotigi alip riski 1/4000e indirmeye karar verdim. Biliyorum, hersey yolunda gidecek, cok saglikli bi sekilde geleceksin kucagima, kendimizi tibbin, doktorumuzun eline birakacagiz (en stressli anlarimda beni herhangi biseye zorlamadigi, karari bana biraktigi icin de cok seviyorum doktorumuzu, onunla rahat bir sekilde konusamasaydim, isteklerimi soyleyemeseydim, amerika’daki diger doktorlar gibi beni illa da normale zorlasaydi, yargilasaydi, eminim “inatci ben” dediginin tam tersini yapardim!).

Haydi bakalim, hakkimizda hayirlisi…Etrafimdaki herkes, babaanneler, anneaneler, dedeler herkes boylesinin dogru oldugunu dusunuyor, e vardir herhalde buyuklerin bi bildikleri :) Artik daha cabuk ayaga kalkip, seninle daha cok vakit gecirmeye odakladim butun dusuncelerimi…

Acikcasi cok “overrated” (tam turkcesi yok) ve abartilmis buldugum bu tartismadan olabildigince uzak tutmaya calistim kendimi, onun icin daha fazla uzatmayacagim, onun faydasi, bunun riski diye… cok kisisel bir karar olmasi gerekirken herkesin bir fikri var “ozel”inizle ilgili...ozellikle amerika’da websitelerinde sezeryan secen anne “kaka anne” gibi yargilaniyor...halbuki ne alakasi var?! o anne de bebisine zaten cok baglandi bu 9 ay boyunca, o guzel duygularin hepsini zaten hissetti...final ha karindan ha baska bi yerden...bu mudur yani belirleyen? 9 ay tasiyorsun karninda, iki dakika oynamasa kipirdamasa "ay bisey mi oldu?" diye endiseleniyorsun...son cikis ani mi bizi "gercek anne" yapicak?!.. Baslarda butun dogum yapmis arkadaslarima soruyordum, hepsinin tecrubelerini dinliyordum, herkesin “kendine gelme sureci” farkli gelismis, normal dogum yapan “epizyotomi” yani vajinaya atilan dikisler nedeniyle zorlaniyor toparlanirken, sezeryan yapan karnindaki dikisler nedeniyle…ikisi de kolay degil…ama ucunda cok guzel bir odul var…annelik…Buradan karar veremeyen herkese kimsenin etkisi altinda kalmadan, kendi iclerinden gelen neyse onu yapmalarini diliyorum.

Babasiii…sen de bi kararsizsin benim gibi, tencere kapak iste…hadi bak ben uzerime duseni yaptim, verdim kararimi, e bi zahmet sen de su oglanin ismini sec artik!!! :)