Annem sen benim yanıma kalansın....

Bu hormonlar bana neler yapıyor bilemiyorum...bir gün mutluluktan uçuyorum, bir gün de böyle koyuveriyorum sımsıkı tuttuklarımı...kabuk bağlatmaya çalıştıklarımı...
5 sene olmuş...inanılmaz...nasıl da akmış gitmiş günler...hayat duracak gibi gelmişti oysa ki o geceden sonra...

Bilgisayarımdaki eski dosyaları, fotoğrafları düzenlerken girdim bu acımasız folder’a...babamın 8 mm ile çektiği eski videoları izledim az önce...beni doğurduğun gün lapa lapa yağan karı izledim hastanenin penceresinden önce, sana muhtaç muhtaç bakışıma zoomlamis babam, ve senin o karşılıksız, sıcacık gülümsemene...ilk banyomu yaptırırken ne de çok ıslatmışım seni...ağzıma her goturmeye çalıştığın kaşığı ısrarla geri çevirmişim...bıkmamışsın hiç benden....büyütmüşsün...sana yazlıkta havuzda amuda kalktığımı göstermeye çalışırken, doğum günlerimizde ellerinle yaptığın yas pastaların üzerindeki mumları üflerken, hediyeler açılırken arka fonda hep o yumuşacık sesin...sen kahkahaların... dökülen gözyaşları “kapat” diyor “izleme artik” ama nafile...özlemişim bakışlarını...özlemişim sesini...

...özledim...her şeyini özledim annem...boğazım düğümleniyor hep...simdi yaşayınca, değerini çok daha iyi anladım annem...

Oglushum, tanışmamıza, “blind date”imize artik çok az kaldı...Bakalım sen de anneni sevecek misin gelince...Bak, resimdeki de benim annem....tanıyamadı seni, göremedi, kucağına alamadı....o 2005te, bir Eylül gecesi melek oldu uçtu gitti...o günden sonra sadece rüyalarımda görebildim ben onu...31 sene önce yine böyle karlı bir günde, bir nefeste çıkıvermiştim sıcacık karnından mis kokulu koynuna...

önce ben onun kollarındaydım, savunmasız...

sonra kol kola olduk, omuz omuza...

sonra gün geldi o benim kollarımdaydı, çaresiz...Dualarım hep seninle annem...huzur içinde uyu...senin için de öperim ben oglushu...