17 Ekim 2010...Dubai'den once Houston'a uctuk 16 saat, baya stress yapmistim ama ulkeye giriste "nerde ne kadar kalicaksin?"dan baska bisey sormadi memur bey :) ilk entry burasi oldugu icin bagajlari tekrar gumrukten gecirmek gerekiyordu, Houston-Chicago aktarmamiz ucak indikten hemen 2 saat sonra oldugu icin terminaller arasi baya haraketli, telasli, kosulu dakikalar gecirdin karnimda, terminaller arasi calisan tren (tabi ki de bize en lazim oldugu anda) bozuldugu icin yaklasik 1 mile kostu anne...e seni de bi guzel salladi karninda :) (bir daha hatirlat asla boyle kisa arali aktarlami ucuslarla yolculuk etmeyelim) kan ter icerisinde, son dakikada olsa yetistik Chicago ucagina...2 saat daha gittik, vardik havaalanina...bir de baktik ki bavullar kaybolmus, yarin eve teslim olucakmis...american airlines...zaten ucaktaki konforsuzluk, ikramdaki cimrilik cok ilgimi cekmisti (gerci emirates rahatligindan sonra biz biraz simardik, standartlarimizi yukselttik galiba), sonrasinda bir de boyle bir surpriz...neyse ama olsun hiiic onemi yok, geldik ya buraya kadar sorunsuz :)
kayboldugundan habersiz oldugum bagajlarimi beklerken karsilamaya gelen Yuksel Teyzecigimle bulustuk, sonra Tugrul enisten bizi arabayla alip eve getirdi...ve 6 yil sonra tekrar Amerika topraklarindayim...bu sefer seninle birlikte :)
muhabbet ede ede yol bitti. Bir de kapida ne gorelim...biri bir kagit yapistirmis...yaklasip dikkatli bakiyorum...ve kahkahayi patlatiyorum..."gel gel, burasi" diyor kagit...Canim Tugrul Enistecim mizahtan bir dakika bile vazgecmiyor...gecen sene anlattigimiz hikayeyi unutmamis...baban, ilk kez birlikte yasamaya baslayacagimiz greens'teki evin kapisina asmisti boyle bir post-it :) beni ucaktan eve geldiimde bu yaziyla karsilamisti...o gun bugundur ait oldugum yer "burasi"...ve bundan cok ama cok mutluyum, canim kocaciiim, seni seviyorum...
No comments:
Post a Comment